Alleen

Lieve allemaal,

Alleen op reis, betekent vaak ook alleen ontbijten, lunchen, in de bar. En dan komt iedereen als stel, gezin, met opa en oma. Tenminste zo lijkt het. Er zijn wel meer alleen, maar toch focus ik me dan vaak op mensen die samen zijn. En dan vraag ik me af of die mensen zich ook wel eens alleen voelen. Ik weet uit ervaring dat samen reizen of met je geliefde reizen niet betekent dat dit weg is. Ik kon me toen ook regelmatig alleen voelen, omdat er onvoldoende verbinding was of omdat je permanent overprikkeld bent door te veel nieuwe indrukken. Zeker als er drank in het spel was. Een beladen onderwerp en ik snij het maar eens aan. Als ik nu zo alleen aan een tafeltje zit in een druk en bedrijvig barretje heb ik tijd om mensen te observeren. En zij mij natuurlijk. Mensen vluchten vaak in hun telefoon en/of wijn (ik nu ook). En dan vraag ik me af hoe die mensen naar het leven kijken. Denken en voelen ze ook zo veel? De alcohol vloeit rijkelijk en sommigen hebben echt wel diep in het glaasje gekeken. Ik denk, oude alcoholisten uit de buurt, herken ik al. Ze hebben een getekend gezicht, afwijkend gedrag en de bekenden en buurtgenoten in de bar accepteren ze. Net alsof ze bij het meubilair horen. Kan me niet voorstellen dat je leven daar uit bestaat. Wat zouden mensen van mij denken? Of misschien denken ze wel niks. De wijn geeft me een lekker roesje. En ik merk dat ik ook echt het contact met de mensen mis. Dat heb je meer in een stad. Je verdwijnt in de anonimiteit en af en toe is er een pareltje. Zoals eergisteren raakte ik in gesprek met een Braziliaanse man. Hij was hier om de camino te kopen. Zijn man was anderhalf jaar geleden overleden aan kanker. En dat deden ze ook samen. Hij was gepokt en gemazeld door het leven, komende uit een van de grootste megalopoli ter wereld - Sao Paolo. Al veertig jaar woonde hij in Europa. Nu in Londen, maar droomde van Benidorm. Schrijven is als therapie.