Aloha! Estoy en Pamplona.

Lieve allemaal,

Na een bijzonder en ook uitdagend verblijf in Valarreta bij Jon in de binnenlanden van de Basken, nu in Pamplona. Het was een heel sober verblijf, wel overweldigende natuur. Werd erg op mezelf teruggeworpen. Gister na het eten besloot ik te gaan wandelen achter het huis. Even de heuvel op en toen weer terug. Een adembenemend uitzicht over de vallei en in het gouden uurtje. Dat levert de beste foto’s op (kijk maar). Toen ik terug liep merkte ik dat ik ineens op de rand van een kleine bergkam stond. Dit was niet wat ik herkende. Ik besloot meteen Jon te alarmeren. Het begon al te schemeren. Naarstig zocht ik naar herkenningspunten. Daar ik de verte herkende ik het hek waar ik langs was gekomen. Alleen, hoe kom ik daar?! Jon vertelde me naar beneden te lopen, dus dat deed ik. Dwars door de bosjes, riviertje, over prikkeldraad. Ik merkte dat ik paniekerig was. Jon was inmiddels gaan zoeken naar me. Hij toeterde en belde me later om me naar hem toe te leiden. Ik begon te rennen en stak (tegen het advies van Jon in) het riviertje over. Nee, nee, nee, terug, rustig je bent vlakbij!!  Zei hij. Hij floot en na een tijdje hoorde ik zijn stem dichterbij. De zon was al helemaal onder en het was na tienen. Het enige obstakel was de rivier. M’n hart klopte in m’n keel, want ik wilde niet overnachten in de bush. Later hoorde ik dat het naar drie graden zou afkoelen. Ik liep op advies meer naar het westen. Daar had Jon een makkelijke oversteekplaats gevonden. Het maakte me niet meer uit. Zonodig was ik de plomp ingesprongen met schoenen en al. Gelukkig was dat niet nodig. Na een uur (gok ik) werd ik uit mijn lijden verlost. Jon greep m’n hand en ik was weer veilig. Ietwat verwilderd met een rode blos, takjes, blaadjes en de nodige schrammen had ik dit avontuur ook weer overleefd. Met bonkend hart achter op de quat weer naar het huis. Ik voelde veel emotie, maar slikte het weg. Ook een beetje schaamte. Jon zei dat het makkelijk gebeurt, verdwalen, maar dat ik al die tijd dichtbij het huis was. Uit paniek was ik de verkeerde kant op gerend, naar het oosten. Aan de blaffende hond en het delen van mijn navigatiepunt, wist hij waar ik was. Zo zie je maar, soms is het erger dan het lijkt. Oefening in rustig blijven is wel iets. Ik denk meteen aan het boek dat ik las  van Ray Claassen: ‘Je bent wat je doet.’ Vul maar in… haha.