Enjoy the silence

Lieve allemaal, 

Ik ben aan het eind van de wereld beland. Gister vanuit Victoria-Gasteiz naar dit prachtige natuurgebied gereisd met de bus. Een tocht vol sociale ontberingen. Zo kan ik het beste omschrijven. Hongerig naar waardevol sociaal contact, ook al is het kort. Een glimlach doet me al ontspannen, omdat het hier dus zo schaats is. Confronterend om te merken aan mezelf. In de restauratie van het busstation weer een hondschagerijnige man in de bediening. Hij gooit nog haast niet de broodjes over de toonbank. Als ik een thee bestel krijg ik ook een veeg uit de pan: ‘Eh ja theeee, welke dan??!? Groen, rood, zwart!!??!’ Ik blijf rustig en reken snel af, maar aanschouw de man nog even van een afstand. Hij doet echt onnodig heel onaardig en kortaf, maar goed misschien voor hem een vorm van bevrediging. Ik gniffel. Het is tijd voor de bus. Ik kan bijna niet mee, want ik heb geen cash. Dat zou toch logisch moeten zijn voor iedereen. Ik haal m’n schouders op en druip al bijna af, als een andere passagier me te hulp schiet. Helaas tevergeefs want ze heeft een persoonlijke reiskaart en daar kan ik niet op. De vrouwelijke chauffeur laat me uiteindelijk gratis meerijden. En daar zit ik dan naast een aantal lieve mujeres. Ze praten veel tegen me en een deel kan ik verstaan. Ze zijn warm en begripvol. Dan als iedereen is uitgestapt heb ik nog een klein stukje te gaan naar Galarreta. De buschauffeuze is ineens heel aardig en geïnteresseerd . Ze vraagt wat ik in Godsnaam moet hier naar het eind van de wereld. Paz, zeg ik, vrede. Ik snap uit en daar staat Jon, de man des huizes al te zwaaien van een afstandje. Ik wordt warm ontvangen. En aan de keukentafel zit een Spaanse man José. We hebben meteen een klik. Grote donkere ogen en een mooie glimlach. We drinken samen thee en maken daarna een wandelingetje naar de ruïne in het dorp. M’n hart maakt een klein sprongetje. Hij vertelt dat hij twee jaar geleden heeft gebroken met zijn vriendin. En dat hij toen in een persoonlijke crisis kwam. Hij heeft zichzelf goed leren kennen. En weet dat hij altijd een gevoelige jongen is geweest. Zo mooi, zo eerlijk en open delen. En ik herkende er zo veel in. Etenstijd brak aan en ik ontdekte ik dat ik m’n eigen boodschappen had moeten meenemen. In velden of wegen geen winkel te bekennen hier. José stelt voor met mij naar de supermarkt te rijden. Ik mag achterop zijn motor. Geweldig! En de Jon heeft nog een oude bouwhelm te leen. Hahaha! Anders worden we aangehouden. We trekken de hele avond verder samen op. Hij is begin 50 en woont in Malaga. Heeft heeft ook rust nodig en daarom is hij hier met de motor. We praten veel en er vallen stiltes, maar niet ongemakkelijk. We kijken elkaar soms diep in de ogen. Hier word ik wel blij van. Tot eind van de avond zitten we samen op de bank. Hij maakt als eerste aanstalten om te gaan slapen. Ik drink nog even mijn biertje op. Twee tellen later komt hij weer naar beneden, beetje zenuwachtig met een briefje waarop zijn telefoonnummer staat. Het is voor het geval we elkaar morgen niet meer treffen, zegt hij. Natuurlijk wel, zei ik. En ik gaf hem een knuffel. De volgende dag zag ik hem bij het ontbijt en we maakten nog een wandeling. Ik zei dat ik het zo leuk vond dat hij hier was net als ik. Het werd een verlegen glimlach. Toen we weer voor het huis stonden vroeg hij of ik nog geld wilde lenen voor de bus, zo attent. Dat wilde ik graag. En toen ik toen het geld overmaakte naar zijn rekening zag ik dat hij Merino heet. Josqui heet Moreno. Echt griezelig veel gelijkenis. Is dit een test van het universum? Hij pakte zijn spullen en kwam gedag zeggen. Dat was het dan. Had het leuk gevonden als we nog wat langer hadden opgetrokken. Het voelde ontspannen. Het was niet het moment.