Ik blijf nog even

Lieve allemaal,

Ik blijf nog even in Pamplona. Het is hier goed toeven en steeds kom ik weer leuke medereizigers tegen. Gisteravond en vandaag trek ik met Jorn op. Hij is 61 en vader van drie grote kinderen. Het was een verademing om even Nederlands te lullen na al het Frans, Spaans en Engels. Hij is ook een fietser en besluit even een dag uit te blazen. Vandaag naar het Navarra Museum in de oude stad. En daar was een bronzen hand te zien met Baskische tekst, gevonden bij een opgraving van een 2000 jaar oude nederzetting in de Noordelijke Navarra. Het heet, de hand van Irukegi. Heel mystiek en daar ben ik dol op. Ze weten nog steeds niet waar het Basks zijn oorsprong vindt, maar het is nog wel heel levend hier. Mooi, cultureel erfgoed, ik word er blij van. Net als van de oude kleine winkeltjes en ambachten. Je hebt hier nog kneuterige winkeltjes, of pijpelaadjes eigenlijk, waar ze dan zakmessen en geweren verkopen of fournituren, degelijke leren sandalen, natuurlijke schoonheidsproducten, honing of lekkernijen uit de streek en ga zo maar door. Alle etalages zijn een lust voor het oog en als je naar boven kijkt wordt je nog eens beloond. Het is nu siësta tijd. We hebben net een picknick gehad in het gras onder een boom met lokale kaas en een grote salade. Het leven is hier zwaar. Jorn is een fotograaf, psycholoog en heeft een trainingsbedrijf in communicatie. We vertellen veel over onze levenservaringen. Grappig is dat. Gister trok ik met een Amerikaans stel op en dat was ook al zo geslaagd. Ik was 100% mezelf en doe echt alleen waar ik zin in heb. Dat werkt blijkbaar aanstekelijk. En leuk om te merken dat ik nu een beetje verzorgd word. Dat bevalt me wel. Morgen ga ik naar Miranda de Ebro (westwaarts met de trein). Nog een nacht in Pamplona, omdat de overnachtingsmogelijkheden daar zo deprimerend zijn. Optie was een zielloos hotel, zonder staf, stijlloze inrichting en smakeloos ontbijt en hoge kosten, daar bedank ik voor. Een nacht in Miranda en even neuzen daar, lezen, rustig aan doen. In Bilbao een nacht overnachten in een cocon, als een rups, voordat Marijke komt. Daarover later meer. Vrijdag dan met Marijke en naar het Gugenheim. Ik kan niet wachten. José uit Malaga stuurt me een app, dat hij een fantastische tijd met me heeft gehad. Ik krab achter m’n oren.